. Çobanla Bülbül

Çoban kaval çaldı,sordu bülbüle: “Sürülerin hani,ovan nerede? ” Bülbül sordu,boynu bükük bir güle: “Şarkılarım hani,yavrum nerede? ” Ağla çoban ağla.Ovan kalmadı. Göz yaşı dök bülbül,yuvan kalmadı. Çoban dedi:”Ülkeler hep gitse de, Kopmaz bende Anadolu Ülkesi,” Bülbül dedi:”Düşman Hased etse de İstanbul da şakıyacak Türk sesi” Çalış çoban,kurtar öz yurdunu. Şairlerden topla,bülbül bir ordu. Çoban dedi:”Edirne’den ta Van’a Erzurum’a kadar benim mülklerim.” Bülbül dedi:”İzmir,Maraş,Adana, İskenderun,Kerkük en saf Türklerim” Sarıl çoban,Sarıl.Mülkü bırakma. Yad elinde,bülbül,Türk’ü bırakma. Çoban dedi: Sürülerin hep kaçsa Benim sürüm var, kaçmaz, adı Türk ili. Bülbül dedi: “Şarkı ölsün, yok tasa; Türkülerim yaşar söyler halk dili. Yalvar çoban,yalvar.İlin kurtulsun. Dile haktan,bülbül,dilin kurtulsun.

.

Ziya Gökalp

tuzbuz40

Cennet mektupları (18)

Merhaba Erol abi! Durmadan kötülük düşünen bir ülkeden, iyi elektrik gelmiyor cennete...
Bütün yollar hesaplaşmaya mı çıkıyor?
Öç almadan yatışmayacak mı yürekler?
Aşkın dilini mi kesti politik amcalar?
Ülkem, artık tekin bir ülke değil biliyorum.
Peki çocukları kim koruyor Erol abi?
Birbirlerini yiyenler korumadığına göre...

Geçen akşam kuşların gagalarını bileyledim. Yılanların değiştirdiği gömlekleri kaplumbağalara verdim, yaz çadırı kurdular.
Avuçlarım hâlâ kekik kokuyor.
Kıyıya vurmuş denizyıldızıyla, gökten düşen bir yıldız aşık oldu birbirine sultanların sultanı ablam.
Onların bu hafta düğünü var.
Yıldızların altında.
Bir asker ağabey geldi cennete...
Her sabah şafakta Türk bayrağını öpüyor.
Akşamları üşüyordu, annemin ördüğü Selanik örgüsü hırkamı verdim ona.
O da bana künyesini verdi.
Gençler ve çocuklar için, ölümün hiçbir yanı güzel değil.
Şimdi baharın en güzel günleridir.
Pencere önündeki çiçekler, selam duruyordur güneşe. Biliyorum ki bu saatte, beni hayata çağırıyordur arkadaşlarım.
Adı cennet bile olsa, yaşamak aleminden daha anlamlı bir gezegen olamaz çocuklar için. O yüzden çocuklara iyi bak Erol abi

                                                                       Eroll v

YAĞMUR VE DENİZ

Yağmurlarda,saçakların altında mutlu ve kardeşçe görüntülerimiz vardı.

Bir kerdeşi bekler gibi mutlu kedi ablamız en yürekli ablamızdı o zamanlar.Arap kızları vardı camdan cama bakardı.Her yağmur sonrasında gökkuşağı çıkardı.Yaşlı adamlar vardı yoksul evlerinde,geçmişten nice öyküyü alıp durmaksızın anlatırlardı birbirlerine.

Analar vardı,gökteki Ay,la yer değiştirmiş.Hepsi de yeni bitmiş sonbahar kokardı.

Çocukların kağıttan kayıkları,gözlerinden yıldız akardı.Soba yanardı baca tüterdi.Evlerde birikirdi,yıkanmış çamaşırlar.Torunlar gözlerinin içine bakardı dedelerinin.Masallar ortaya çıkardı.

Bir dede denizin tarifini yapardı sultanların sultanına.

Biraz dağa yağarsa deniz olacak diye.Yağmur yağdıkça dedenin foyası ortaya çıkardı.Mutlu kedi sorardı dedesine,yağmur denize ne yapar dede?

Ciğerindeki nikotin tarlasında,ince belli cam cay,bardağında çay içerdi dede.Sorulara cevap veremediği zaman ıslanmış tütün yakardı.

Uzun olurdu gece,yağmur camlara vururdu,kapı çalındı sanılırdı.Kapıyı açtırmayan yağmur ,damlardan içeri sızardı.Sokak lambaları ,düşlere garsonluk yapardı.En sonunda bulutlara ulaşırdı yoksul mahalleler.Yağmurda yağmaktan bıkardı.Yağmura içerden bakmayı da,öğrendik,dışarıda ıslanmayı da…

Yüreğiniz kocaman deniz olsun…Arkadaşlar.

Yağmur,denize ne yapabilir ki?

Siz seçiminizi doğru insandan yana yaptıktan sonra…

                                                              Eroll v